دیوار چین

دیوار چین طولانی‌ترین و بزرگترین سازه مهندسی تدافعی نظامی از لحاظ زمان ساخت در جهان است. این دیوار درنقشه جغرافیایی چین ۷۰۰۰ کیلومتر امتداد یافته‌ است. این اثر در سال ۱۹۸۷ در فهرست میراث جهانی ثبت شد. تاریخ ساخت دیوار چین به قرن پنجم تا هشتم قبل از میلاد باز می‌گردد. حکومت وقت چین برای جلوگیری از حملات ملیت‌های شمالی، برجهای آتش برای خبر رسانی و یا قلعه‌های مرزی برای حصول اطلاعات دشمن را در ارتباط با دیوار و بر روی آن ایجاد کرد. در دوره حکمرانی سلسله‌های بهار و پاییز و کشورهای جنگجو، میان دوک‌ها جنگ بر پا شد و کشورها با استفاده از کوه‌های مرزی به ساخت دیوار پرداختند تا سال ۲۲۱ قبل از میلاد، امپراتور چین شی هوان پس از به وحدت رساندن چین، دیوارهای دوک‌ها را به هم متصل کرد که به صورت دیوار بزرگ در مرزهای شمالی بر روی کوه‌ها در آمد. او می‌خواست با این کار از حملات دشمن به مراتع شمالی جلوگیری کند. تاریخ دانان چینی اعتقاد دارند که حدود 1 میلیون سرباز قادر بودند به طور هم زمان در امتداد دیوار چین مستقر شده و برای نبردهای احتمالی آماده باشند. در این زمان طول دیوار چین به ۵۰۰۰ کیلومتر می‌رسید. در سلسله خان پس از سلسله چین طول دیوار به ۱۰ هزار کیلومتر رسید. در تاریخ دو هزار و اندی ساله چین، حکمرانان دوران مختلف به ساخت دیوار چین پرداختند. تا اینکه طول دیوار به ۵۰ هزار کیلومتر رسید. این میزان معادل گردش به دور کره زمین است.

دیواری که امروزه قابل مشاهده است، دیوار متعلق به سلسله مینگ (۱۳۶۸ – ۱۶۴۴ میلادی) است از غرب به دروازه «جایو گوان» در استان گانسوچین و از شرق به ساحل رود یالو جیان در استان لیائونینگ در شمال شرقی چین منتهی می‌شود و درمیان آن ۹ استان، شهر و ناحیه خود مختار به طول ۷۳۰۰ کیلومتر وجود دارد و مردم آنرا دیوار طولانی می‌نامند. دیوار چین به عنوان پروژه تدافعی بر روی کوه‌ها ساخته می‌شد از بیابان‌ها مراتع و لجنزارها عبور می‌کرد. کارگران طبق عوارض زمینی، ساختار متفاوتی برای ایجاد دیوار در نظر گرفتند که درایت و عقل نیاکان چین را نشان می‌دهد. دیوار بر مسیر کوه‌های پر فراز و نشیب امتداد یافته‌است. در بیرون دیوار پرتگاه‌های بلند دیده می‌شود. در واقع کوه و دیوار به یکدیگر پیوند خورده‌اند؛ لذا دشمن به هیچ وجه قادر به نفوذ به این دیوار نبود. دیوار چین معمولاً با آجرهای بزرگ و سنگ مستطیل ساخته شده و در وسط ان خاک و خرده سنگ ریخته شده و ارتفاع ان ۱۰ متر است در پهنای دیوار برای عبور چهار اسب کافی است و در یک ردیف عرض آن ۴-۵ متر است تا در زمان انتقال غلات و سلاحها مشکلی ایجاد نشود. طرف درونی دیوار، نرده سنگی و در وجود دارد که به آسانی حرکت می‌کند. در فاصله معیینی سکوی دیواری و یا برج آتش برای خبررسانی ساخته شده‌است. سکوی دیواری برای ذخیره سلاحها و غلات و استراحت سربازان است و در جنگ مخفیگاه بوده‌است. هنگامی که دشمن دست به حمله می‌زد، برج‌ های آتش روشن می‌کردند و سراسر کشور از حمله آگاه می‌شدند. اکنون مقاومت دیوار چین به عنوان یک مانع نظامی از بین رفته‌است. اما زیبایی معماری مخصوص آن دیدنی است. زیبایی دیوار چین پر ابهت، و باعظمت است. از دور دیواری بلند و پر پیچ و خم بر روی کوه‌ها همانند اژدهایی در حال حرکت به چشم می‌خورد و صحنه‌ای شکوهمند ایجاد شده‌است. از نزدیک، دروازه‌های پر ابهت، دیوارها، سکوهای دیواری، برج‌های دیده بانی، برج‌های آتش هماهنگ با عوارض زمینی آکنده از دلربایی هنری است. دیوار چین دارای اهمیت تاریخی و فرهنگی و ارزش دیدنی است. چینی‌ها می‌گویند «کسی که به دیوار چین صعود نکرده باشد، قهرمان نیست. بادالینگ یکی از دیدنیهای پکن چین، تنها قسمتی از دیوار بزرگ چین است که بیشترین بازدید کننده را دارا می باشد و در حدود 50 مایلی در شمال غربی شهر پکن در شهرستان یان کینگ است که در منطقه شهرداری پکن واقع شده است. بادالینگ (Badaling) ساده ترین محل برای دسترسی به دیوار بزرگ پکن است و یکی از شلوغ ترین مکان‌ها در چین است. (تذکر: برای دوری از ازدحام جمعیت در یک بعد از ظهر در اواسط هفته به بازدید بروید) بادالینگ مکانی است که در آن دولت چین بازدیدکنندگان رسمی خود را برای بازدید به آنجا می‌برد. نماهای دیوار بزرگ – طولانی ترین موزه در فضای باز جهان – پیچ خورده در میان کوه ها بسیار جذاب هستند. بادالینگ دسترسی با صندلی چرخدار به برخی از بخش‌ها را دارد، و همچنین خانه موزه دیوار بزرگ شگفت آور با دایوراماهایی از ساختمان و دفاع از دیوار است.

این بخش از دیوار چین در سال 1505 در دوران سلسله مینگ همراه با یک پاسگاه نظامی ساخته شد که منعکس کننده اهمیت استراتژیک این مکان است. بادالینگ در حدود 1،015 متر بالاتر از سطح دریا و بالاترین نقطه سنتی چین و از جاذبه های گردشگری چین است. این بخش از دیوار دستخوش ترمیم های سنگین قرار گرفت و در سال 1957 اولین قسمت از دیوار چین بود که برای بازدید گردشگران باز شد. در حال حاضر سالانه میلیون ها نفر بازدید کننده دارد.  در اطراف این منطقه هتل ها، رستوران ها و ... وجود دارد و از جاذبه های پکن به شمار می رود. بزرگراه بادالینگ به تازگی برای وصل بادالینگ به قسمت مرکزی پکن افتتاح شده. خط s2، راه آهن پکن، در خدمت مردم برای رفتن به این قسمت از دیوار بزرگ چین است. مردم می توانند بلیط را در ایستگاه راه آهن شمال پکن برای ایستگاه بادالینگ خریداری کنند. ساعت بازدید از این مکان 7 صبح تا 5 بعداز ظهر می باشد.